"Hoe dan, jij kent geen liefde" 

100% waar. Ik vind het zo kut dat ik niet gewoon mezelf was gebleven, de Quirine die iedereen kent, de Quirine die altijd vrijgezel is en nooit iemand ziet zitten.

Er komt 1 iemand voorbij lopen en al dat is weg, mijn hele Quirine bestaan is veranderd. In het begin was het allemaal leuk, totdat ik me begon te voelen alsof het allemaal van mij kwam. Dat ik hem leuker vind dan hij mij, nog steeds voel ik me zo. En omdat ik me zo voel en die persoon dat niet wil begrijpen is dat nu ook voorbij.

Niet alleen voel ik me super kut en weet ik dat het zeer binnenkort weer een leuke diepe put zal zitten, ook voelt het alsof mijn hele Quirine ding weg is. En dat komt misschien stom over, maar ik wilde nooit eens een relatie, ik vond het allemaal wel best eigenlijk, ik wilde niks anders. En dan opeens wil je wel wat anders en dan voel je je zo niet gewild. Dit was de enige keer dat ik echt m’n best wilde doen en me echt wilde veranderen, en dat deed ik ook. Ik deed veel meer moeite hiervoor dan dat ik ooit voor iemand had gedaan. 

Maar dat valt allemaal niet te begrijpen, en ik wil gewoon begrepen worden. Het enige wat ik eigenlijk wilde is een prinsesje zijn, als in, iedereen wil belangrijk zijn voor die persoon. Iedereen wil dat die persoon altijd aan jou denkt en noem het maar op. Belangrijk, is verre van hoe ik me voel.

En dan wachten we weer op dat “als hij me wel echt belangrijk vindt, dan komt hij wel terug”, altijd dat. En dat maakt het zoveel zeerder, als die persoon dat niet doet.

Ok ik moet echt even iets kwijt en ik wil het niet op twitter spammen want dan voel ik me zo.
Ik ben zo’n iemand die nooit iemand leuk vind, nooit, eerder dat ik denk dat ik iemand leuk vind maar dan vind ik het idee leuker dan die persoon dus eigenlijk is dat niet iemand leuk vinden.

En nu zijn we bij het punt aangekomen, Quirine vindt iemand leuk. En ik ben gewoon langzaam aan het doodgaan. Mijn hele Quirine bestaan is aan het wegrotten want ik herken mezelf amper nog. 

Heel vervelend want ik erger me 24/7 aan mezelf omdat ik 24/7 zo’n Vero Moda meisje ben, wat is er mis met mij. 

"Quirine dat is toch heel normaal en het is toch heel fijn om iemand leuk te vinden." Ha, dat zou je denken inderdaad maar dat is het dus echt niet, mijn hoofd staat alleen nog maar op een stand dat die persoon in mijn hoofd zweeft, de hele fucking dag. Niet alleen is dat fucking irritant omdat ik steeds iets heb van ‘waar is de fucking aandacht, geef me aandacht aub’, maar ook omdat ik dit niet ben en ik dit ook echt niet wil zijn. Misschien is het wel leuk hoor, als die persoon daadwerkelijk bij je is maar bij mij is dat op het moment niet het geval en dat is best wel frustrerend dan.

Het is eigenlijk helemaal niet leuk om bij alles, elk klein ding aan die persoon te moeten denken. Het is niet leuk dat als je een boek leest, je aan die persoon moet denken. Het is niet leuk dat als je ergens met vrienden heen gaat, je aan die persoon moet denken. Het is niet leuk dat elk ding wat een vriend tegen jou zegt, je aan die persoon moet denken. En het is niet leuk dat je de hele fucking dag denkt “ik wil met je praten”. En dat is al helemaal niet leuk als je in een andere tijdzone zit. Ik vind het allemaal niet leuk en ik wil ook helemaal niet zo zijn. Kom op zeg, ik ben Quirine, iedereen kent mij beter dan dit.

Naast dat heb je natuurlijk ook nog alle gedachten, alle gedachten om ALLES, overthinking, ALLES. Zo ben ik dan wel, zo was ik sowieso altijd al wel maar dat maakt het natuurlijk niet minder vervelend. Ik ben een beetje zo van dat ik weet hoe ik me voel en dat ik me erger als ik niet weet hoe die persoon zich over bepaalde dingen voelt en dat ik het moet horen zoals het is of zoals ik het wil natuurlijk, misschien is dat het meer. 

Ik weet dat door dat hele PTSS mijn emoties 5467890x erger zijn maar dat maakt het bij mij verder niet minder dat ik dat weet, het blijft hetzelfde. En het gaat je juist weer laten nadenken want ben ik dan te snel weer met dingen en denk ik te snel weer aan bepaalde dingen. Als in vindt hij me wel net zo leuk als ik hem, of vindt hij mij sowieso wel echt leuk. Gewoon van die kleine dingen die eigenlijk zoveel effect hebben op alles. (Dit verder komt natuurlijk ook een beetje doordat ik het niet precies te horen heb gekregen, leuk en lief doen zegt voor mij niet alles).

En waar ik me dan nog het meest zorgen over maak is dat ik nog nooit zo ben geweest, en emoties helemaal niet goed voor mij zijn, echt gewoon niet. Ik kan het ene moment dus heel stabiel zijn maar 1 verkeerde gedachte bij dat hele overthinking en daar lig ik weer, in bed, voor weet ik veel hoe lang. Dat gebeurt als zo’n lichtknopje, die je even omdraait/aantikt/hoe je het ook wil noemen, als zo’n switch die opeens wordt aangetikt in je hoofd (ik moet er niet aan denken om ooit zwanger te worden, ik gedraag me nu al zo emotioneel onstabiel als iemand die zwanger is, hoe zou ik dan moeten zijn, god). Ik heb dit nu al een tijdje dat ik steeds “onzeker” over bepaalde dingen tussen ons ga doen en dan ga zeuren en het eigenlijk allemaal niet zo goed meer weet. Zoals nu, ik weet het even niet, ik weet niet eens wat ik wil, want ik heb dit nooit gewild, ik was LANG LEVEN VRIJHEID, QUIRINE VRIJGEZEL VOOR ALTIJD. Dat klinkt stom maar een relatie was wel echt het laatste waar ik op zat te wachten, en nog steeds wel eigenlijk, ik kan dan niet meer zo even met iemand gaan of wat dan ook. Maar aan de andere kant zou ik voor hem een uitzondering willen maken, het voelt gewoon alsof ik geen andere keus heb, dat mijn hoofd heeft gezegd “Quirine dit gaat gebeuren, of je het nou leuk vindt of niet”. Dit is voor mij nog een ergere achtbaan dan mijn leven en het is erg vermoeiend. Ik ben vermoeiend.

"Waarom vraag je niet aan hem hoe en wat jullie zijn". Dat heb ik gedaan en het antwoord was zo ontzettend vaag voor mij dat ik er echt 0 mee kan. Je moet het echt in letters voor me uitspellen en alles precies zeggen anders weet ik echt niet wat ik er mee moet. Het is een beetje dat ik weet wat ik van hem wil maar dat ik niet weet wat hij van mij wil. En dat is geen nieuwsgierigheid, het is gewoon iets wat ik moet weten om stabiel te zijn. Iets wat ik misschien ook wel vaker zou moeten horen om stabiel te zijn. Oneerlijk is het he? Altijd zo moeten leven en dat anderen zich aan je aan moeten passen, is het ook, en dat heb ik ook gezegd. Ik vind het echt heel oneerlijk dat hij al mijn wisselingen over zich heen moet krijgen, maar ik kan het ook niet inhouden want dan wordt het zoveel erger.

In het kort, ik mis hem atm echt erg. Wat ik niet graag zeg, want dat doe ik niet, zo ben ik niet (het is een zwakte en daar houd ik niet van). En ik mis het praten, het zien en hoe we bij elkaar doen. En ook al is het maar 3 weken, het voelt als zoveel langer, alsof de tijd voor mij is gaan stil staan, iedereen verder is gegaan met z’n leven en ik nog steeds met m’n hoofd zit bij een vriendje van 45678 jaar geleden. Zo voelt het, en dat is fucking triest. Ik vind mezelf echt een ontzettend triest persoon op het moment, dat ik opeens zo clingy ben. Zo anders. Zo niet Quirine. (Oke niet helemaal clingy maar voor mij is dit clingy, ik ben niet zo van al die dingen).